We zijn op weg naar de studio in Flevoland. Naast mij in de bijrijdersstoel de man met de ‘sonar-oren’. Ik vertel hem iets over de dag ervoor, waarop ik voor het eerst in mijn leven, samen met een onbekende, werkte aan een laatste wens voor een geliefde naaste. Ik hoor hem luisteren.
We arriveren bij de omroep, lachen, eten, repeteren even. Daarna naar de studio en hop, zo ‘t podium op. (Ik kan ‘t, ik oefende zelfs op zn kop, dank Selma Visscher )
Geen publiek. Ik zie slechts één zwart oog waarin ik kijk. De o van omroep. Ohmroep.
Nieuwe versieringen klinken in hoogte en diepte, wat mooi. Ik zing, ik praat. Wat een aardige mannen zeg. Mijn woorden stromen met de emotie van vandaag, ik verlaat de studio in een waas. schaam me dood. Waarom eigenlijk. Is deze hele uitzending niet exact, exact dátgene waarvan ik zei, dat het mijn eerstvolgende missie was? De wereld is gebaat met wat meer mildheid, wat meer vrouwelijkheid. Laat ik beginnen met mezelf. Bij Omroep Flevoland.
Minstens 24 uur later kijk ik de uitzending terug, handen voor mijn ogen, glurend tussen mijn vingers door, geluid op zacht. Ik zie geen geplastificeerde, mediagetrainde pratende pop, maar een echt mens. Vrouw.
Naar de uitzending:
Naar uitzending gemist tv-omroep Flevoland