“Wij waren ‘helemaal verrukt’ van jullie optreden, en vragen jullie graag terug voor ons evenement in maart.” Aldus een e-mailtje van het bestuur van ‘vrienden van de Johanneskerk’ een paar dagen na ons optreden. Ik moest lachen om de specifieke woordkeus in de e-mail. Het Duitse woord ‘verrükt’ betekent ‘gek’ in het Nederlands.
Twee weken voor het optreden in Laren ging een ander optreden niet door, omdat ik gevloerd was door een stom virus. In die ziekteweek kwam ik er ook achter dat er ‘krommunikatie’ was geslopen in het proces voor het optreden in Laren. Het stond nog niet op de site van de kerk, ook niet in hun nieuwsbrief. Er waren nog maar 11 kaarten verkocht. Ik overwoog ook dit optreden dan maar te verzetten. “Nee joh! we krijgen het wel vol daar! Ik kom!” zei een kennis uit mijn dorp. Zij zwengelde haar netwerk aan, mijn man Walter maakte een mooie poster.
Toen Walter en ik een week voor het optreden naar Laren reden om in het centrum de posters te gaan plakken dacht ik even: “Ik lijk wel ‘hartstikke gek’. En ik doe het toch”. Iets in mij vond het een goed idee om er wel voor te gaan om die zaal vol te krijgen. Gelukkig maar. Het was verkiezingstijd en de kerk werd ingericht als stemlokaal. Heel veel mensen zagen de aankondiging. Ook mijn neef die dirigent is van een koor dat daar in de buurt repeteert maakte nog even flink reclame voor ons optreden. De aankondiging van ons concert en het concert van zijn koor in Laren hingen samen aangeplakt op het raam van de Larense apotheek. Ook toevallig!
Zo leidde de gekte van mijn eigen hart uiteindelijk tot verrukking bij een net aantal van 50 bezoekers.
Ik was nog niet helemaal hersteld en nog heel snel hees. Maar de prachtige akoestiek en de muzikale inspiratie van mijn geweldige begeleiders hebben me gedragen. Het klonk zalig. Het resultaat is dat we in maart 2026 daar opnieuw mogen komen spelen, en dat een enthousiaste mevrouw met een flink netwerk enorm reclame voor ons gaat maken voor ons eerstvolgende concert.