21 februari 2026
Ik ben luxe thuis opgehaald en zit in de comfortabele bijrijdersstoel op weg naar de training ‘lichter’, een therapeutische training die gebruik maakt van de stem. Links van ons is de zon nog maar een half uur bezig met haar dagelijkse klim omhoog boven het weiland aan de Maarsbergse weg. Er hangt een grijzig wolkendek waar de zon doorheen schijnt. Ze lijkt wel 3 keer zo groot en schijnt in zilveren stralen. Ook de wolken lichten mee op. “Wow, wat een plaatje, die zon vandaag, het lijkt wel zilver. Dat belooft veel goeds voor deze dag”, zeg ik. Ik vertel over een gezellig etentje dat ik die avond zal hebben, een etentje dat ik een paar weken terug helemaal niet voor mogelijk had gehouden. Terwijl we de oprit van de A12 oprijden horen we “my silver lining” op de radio. “Hè, dat is ook toevallig”, zeg ik nog. “Inderdaad zeg”, beaamt de chauffeur. We rijden de A12 op en precies op dat moment rijdt een auto voorbij met deze nummerplaat. ‘Geluk21’.
Het werd een 21e februari met een zilveren randje.