“Welke klachten heb je precies?”, vraagt hij. “Nou, zul je altijd zien, mijn stem doet het momenteel als een zonnetje. Maar soms komt er iets hesigs in mijn stem. Misschien zit er iets niet helemaal snor. En verkoudheden duren me te lang. Ik dacht: effe checken bij jullie, want ik trek tegenwoordig volle zalen, hahaha. Niet zo’n grote zalen van Roxy Dekker hoor.” Een nerveuse grap. Hij en zijn assistente grinniken, verhalend over de ‘hangjongerenpulp’ waar hun kroost tegenwoordig naar luistert. Zij zijn in ieder geval vrolijk.
Soweee. Ik zie een 30 cm lange staaf voor mijn neus met aan het einde een cameraatje. Dat ding gaat zo dus mijn keel in. De aanblik doet me al kokhalzen. “Een makkie, als je de houten spatel verdraagt lukt dit ook hoor”, zegt de dokter. “Gewoon ontspannen”. Ik doe precies wat hij zegt. Ellebogen op mijn knieën, mijn hoofd omhoog richten. Lekker ontspannen zo met je hoofd omhoog (not!). “Kijk mij maar aan”. Ik zie de vrolijk twinkelende ogen van de (knappe) dokter Heuveling. Een slechte tweede grap slik ik net op tijd in.
Ontspannen. Na een stuk of vier-vijf pogingen en tranende ogen heeft ie ze goed in beeld: Twee glanzend witte stembanden die uitstekend sluiten als ik een klank produceer. De hesigheid af en toe, schijnt een poliglottenprobleempje te zijn (50+ punten bij scrabble) en het middelste deel van dat woord is precies wat er klinkt als iemand zo’n staaf achter in je keel duwt. Gelukkig, niks aan de band(jes). “Wellicht helpt vaccineren tegen langdurige verkoudheidsklachten?”, vraag ik. ”Goed idee, dat doe ik zelf ook, bevalt me uitstekend”, zegt de dokter. Ik verlaat de ruimte in opgeluchte stemming. 